Vekas dikt: Hauststemning

Hauststemning

Eg ser mot dei svarte sjøar

der haustskodda regntung driv,

eg ser mot dei nakne bøar

som søv over slokna liv,

eg ser mot dei bleike grender

der haustherja tre held vakt

som krøkte, forvridde hender

i bøn mot ei overmakt.

Og fram av den tomme stilla

stig fåfengde år som kvarv,

då blind eg i skodda villa

og øydde min ungdoms arv.

Forspilt var kvart frø eg sådde

og hausten som kom vart skral,

og måla eg stundom nådde

var berre som tomme skal.

Det kimar frå dødens hage

uendeleg vart og stilt,

ei sår og vemodig klage

frå liv som i frost gjekk spilt,

eit sorgsus, forseint å lindre

frå livet som eingong var,

og djupt i mitt eige indre

gjev samstilte klokker svar.

Jakob Sande