Vekas dikt: Dyveldi

DYVELDI

Der Dyvelnut reiser seg, myrk og bratt,

med Dyveldi-tjørni under,

sit Satan på huk kvar ei jonsoknatt,

og skor seg med dur og dunder.

Og alle dei hekser i Fjaler gjeld,

ligg flate med utspilte kjakar,

og pustar i Satan sin smidje-eld,

so gneistane sprutar og sprakar.

Der sit ho so breid som ei låvedør,

den trollkvinna Bukselaus-Randi,

og kvesser med fili dei krokne klør,

som spriker på styggemannshandi.

Men han som ved sida åt styggen stend,

og hamrar på hesteskosaumen,

er likkistesmeden frå Bøvlegrend, 

som drap seg i Bøvlesjøstraumen.

So klinkar og slær dei med hamar og tong,

og skarpskor den raggute guten, 

og so held dei gilde med spel og med song,

og dans kringum Dyveldinuten.

Då klatrar det upp på ein mosegrodd stein,

ein dauding med glisande tenner,

og blæs i sitt eige leggspike-bein,

so sveitten silar og renner.

Og dansen går vill til den kvinande låt,

um natti på Dyveldistrandi.

Men gamlingen sjølv dansar, grevskodd og kåt,

i brodden med Bukselaus-Randi.

Jakob Sande

Svarte næter, 1929. 

Diktet er seinare tonesett av Jørgen Alisøy.

Foto frå 1904.

Bilete er henta frå UiB sine samlingar. Fotograf er Lauritz Bekker Larsen (1877–1964). Lauritz var ungkar, arbeidde som kontorsjef hos H. C. Krohn i Bergen og reiste mykje rundt i Noreg og på Vestlandet. Han var ein ivrig amatørfotograf og etterlet seg tidstypiske reisemotiv og familiemotiv frå ca. 1890–1920. Mange av bileta viser Bekker Larsens foreldre og sysken. 

På bilete: Kristofa Marie Bekker Larsen og Christian Bekker, og ukjent (kan hende Lauritz sjølv?)