Vekas dikt: Det gamle tunet

Det gamle tunet

Lunt inn for grindaleet

låg tunet i avstengd ro

bak bjørka og lindetreet,

tilårskomne båe to.

Dei torvtekte, gamle husa

stod timra til grunnen traust

og vinden i lauvet susa

i skifting frå vår til haust.

Hanen frå låvekloppa

si helsing mot dagen gol,

og katten på stovetroppa

låg blid og fornøgd og mol.

Det gløste so smått og glimta

frå gluggar i stall og fjos,

der dyra vi uklårt skimta

i skuggar og skymingsljos.

Bygd som ein skut låg stallen

med høyblanda hestelukt,

der Gamle-Per, kårmanns-kallen,

var den som heldt hus og tukt.

Det tusla og gnog i skuggen

frå kroken der båsen var,

og fram under hesteluggen

kom skimt av eit augnepar.

Djupt under fjostrev-trammen

der ingen fekk lov å gå,

låg dælda med mottingdammen

og blenkte med grønske på.

I sola det sud og æste

og bobla mot grøne flak,

der draken på botten kveste

og pusta med seige tak.

Vide gjekk undringsferda

blant alt som var nytt og rart,

og tunet var heile verda

som opna seg litt med kvart.

Med morgonfriskt sinn vi såg det

med framfarne år i pakt.

I ly under linda låg det,

og bjørka stod ved på vakt. 

Jakob Sande, Guten og grenda 1945.